Feridun Andaç’ın Kaleminden Ömer Bozkurt Söyleşisi
Edebiyat dünyasının üretken isimlerinden Feridun Andaç, köşe yazısında yazar ve çevirmen Ömer Bozkurt'un edebi yolculuğunu, coğrafya tutkusunu ve gerçekleştirdikleri kapsamlı söyleşiyi yeniden okurlarla buluşturuyor.
Edebiyat dünyasının üretken isimlerinden Feridun Andaç, köşe yazısında yazar ve çevirmen Ömer Bozkurt’un edebi yolculuğunu, coğrafya tutkusunu ve gerçekleştirdikleri kapsamlı söyleşiyi yeniden okurlarla buluşturuyor. Andaç, Bozkurt’u bir Rönesans insanı olarak nitelendirirken, onun gezgin ve bilgin yönüne dikkat çekiyor. Yazarın yeni kitabı “Denizler Kıyılar Karalar” ile birlikte, okuyucuyu yepyeni coğrafi ve yazınsal keşiflere çıkaran usta kalemin izini sürüyor.
Ömer Bozkurt’un Gezgin ve Çevirmen Kimliği
Ömer Bozkurt’un “Her Yere Uzak Topraklar” adlı eseri, gezi edebiyatımıza yepyeni bir soluk kazandırıyor. Kitabın önsözünde yer alan ifadeler, onun dünyanın ıssız ve doğasına dokunulmamış coğrafyalarına duyduğu tutkuyu gözler önüne seriyor. Bozkurt, 42 yaşında geçirdiği bir rahatsızlık sonrasında Ankara’nın güney sınırındaki ODTÜ Ormanı’nda doğayla kurduğu temasın hayatını değiştirdiğini belirtiyor. Rektör Kemal Kurdaş’ın adını da saygıyla andığı bu süreç, onun için geç kalmış bireysel bir keşif olarak başlıyor ve kuzeyde 81, güneyde 50 enlemleri arasında süren devasa bir coğrafi yolculuğa dönüşüyor.
Feridun Andaç’ın gerçekleştirdiği geçmiş yıllara ait uzun söyleşide, Bozkurt’un çevirmenlik yönü de derinlemesine ele alınıyor. Claude Lévi-Strauss’un “Hüzünlü Dönenceler”i ile Jean-Paul Kauffmann’ın “Kerguelen Adalarındaki Kemer” adlı yapıtlarını Türkçeye kazandıran Bozkurt, bu eylemin kendisi için bencil ve son derece keyifli bir haz kaynağı olduğunu ifade ediyor. Sosyoloji öğrenimi sırasında etkilendiği Lévi-Strauss eserini yıllar sonra profesör unvanıyla yeniden ele alıp bitirmesi, doğa anlatımlarına duyduğu hayranlığın olgunlaşma sürecini açıkça gösteriyor.
Doğa Tutkusu ve Edebi Yolculuğun Kesişimi
Gezginliğin temelinde doğaya duyulan ilginin yattığını vurgulayan Ömer Bozkurt, uluslararası kongreler veya şehir merkezli seyahatleri gerçek anlamda bir yolculuk olarak görmediğini dile getiriyor. Seul seyahati örneğinde olduğu gibi, kent merkezleri ile kongre merkezleri arasında geçen zamanı değil, kırsal alanı ve doğayı kucaklayan keşifleri önemsiyor. Saraylar veya müzeler yerine, Sarı Deniz kıyılarındaki çekilen suların açığa çıkardığı geniş kumsalları ve yabanıl yaşamı gözlemlemenin kendisi için asıl seyahat deneyimi olduğunu belirtiyor. Bu bağlamda yazarlık serüveni ve entelektüel çaba, doğanın bilgisiyle harmanlanarak okura aktarılıyor.
Feridun Andaç’ın kaleme aldığı bu nostaljik ve düşündürücü hatırlatma, edebiyatseverlere hem Ömer Bozkurt’un zengin eser dünyasını yeniden inceleme fırsatı sunuyor hem de gezi edebiyatının sınırlarını coğrafi bir bilgelikle genişletiyor. Bozkurt’un eserlerindeki usta gözlem yeteneği, okuru avucunun içine alarak hiç görülmemiş coğrafyaların gerçekliğiyle buluşturmaya devam ediyor.

Kaynak: Edebiyat Haber ·


