20 Kasım 2026, Cuma Son Haberler Köşe Yazıları

Edebiyat Dünyasına Açılan Pencereniz...

Edebiyat Haberleri

Yıllar Sonra Gelen Mektup Ve Küslüğün Anatomisi

Yirmi yıl sonra gelen bir mektup ve parkta yaşanan masum bir olay üzerinden küslüklerin, hayal kırıklıklarının ve insan ilişkilerinin derinlemesine analizi.

Şevval Yücel Muhabir
30 Eylül 2026, 12:49
Güncelleme: 15 Ekim 2026, 15:04 · 4 dk okuma
Yıllar Sonra Gelen Mektup Ve Küslüğün Anatomisi
Yıllar Sonra Gelen Mektup Ve Küslüğün Anatomisi
Paylaş:
Edebiyat Gastesi'ni Google'da tercih edilen kaynak olarak ekle.

Hayat bazen ardında bıraktığımız sandığımız kapıları hiç beklemediğimiz bir an da yeniden aralar. Tam yirmi yıldır küs olduğum eski bir dostumdan aldığım mektup, beni adeta geçmişin tozlu raflarına taşıdı. Bir yazımın onun eline geçmesiyle başlayan bu iletişim, bizi eski balıkçı kahvesi günlerine geri götürdü. Küs olan insanlar genellikle araya birilerini sokar ya da sessizliği tercih eder; ancak bizim hikayemizde bu sessizlik beklenmedik bir mektupla bozuluverdi.

Neden küstüğümüzü ikimiz de tam olarak hatırlamıyoruz. Belki de ortada çok büyük bir neden hiç yoktu, ya da o an için bize öyle gelmişti. Zamanın silikleştirmediği tek şey ise geride kalan ince bir yara iziydi. İnsan hayatta en çok güvendiği insanlara kırılır. Küslüğün temelinde derin bir hayal kırıklığı, o hayal kırıklığının altında ise karşı tarafa beslenen büyük bir beklenti yatar. Tıpkı sanat dünyasındaki kayıplar ve vefalar gibi, insan ilişkileri de zamanla kendi dramını yaratır; örneğin Türk tiyatrosunun dev çınarı gibi kayıplar da bu hüznü pekiştirir.

Sonbaharın Hüznü Ve Beklenmeyen Hatıralar

Yıllar Sonra Gelen Mektup Ve Küslüğün Anatomisi

Mektup, yazın bittiği, sonbaharın hafiften kendini hissettirdiği günlerde elime ulaştı. Parkta yürürken ilk dökülen yapraklar ayaklarımın altında hışırdıyordu. Ağaçlar sanki yerinden kıpırdamadan sadece yapraklarını salıyordu. İçimdeki o açıklanamaz sonbahar hüznüyle yürürken, parkta yankılanan masum bir çocuk sesine denk geldim. Bir kadın ve iki yaşında torunu parkta oynuyordu. Kadın, torununun elindeki simitten istemiş, çocuk ise simidi göğsüne bastırarak kaçmıştı.

Çocuksu Küslükler Ve Hayatın Basitliği

Küçük çocuk simidini vermeyince kadın ellerini yüzüne kapatarak “Küstüm sana” dedi. O ses tonundaki masumiyet ve kırgınlık, yetişkinlerin kurduğu devasa küslük duvarlarının ne kadar anlamsız olduğunu yüzüme çarptı. Çocuk, kadının yüzünü kapatan ellerini aralamaya çalışarak hemen simidini uzattı. Yetişkinler olarak bizler de yıllarca gururumuzdan ödün vermezken, çocukların bu saf barışma hali hayatın en büyük derslerinden biriydi.

Yıllar sonra gelen o mektup ve parkta yaşanan bu kısa sahne bana küslüklerin aslında ne kadar geçici olduğunu gösterdi. Kültür ve sanat dünyasında da benzer bir nostalji rüzgarı eser; nitekim edebiyatımızın dev çınarı anılırken de benzer bir vefa ve özlem hissedilir. Hayat kırgınlıkları biriktirmek için çok kısa; bazen sadece bir simit uzatmak ya da bir mektup yazmak her şeyi onarmaya yeter.

Küslükleri Bitirmenin Zamanı

Geçmişin muhasebesini yapmak insanı yorar. Yirmi yıl boyunca ne kazandık ne kaybettik diye düşünmek yerine, bugünün tadını çıkarmak gerekiyor. Tıpkı Edirne Düşünce Günleri etkinliklerinde olduğu gibi, zaman ve mekanın ötesinde insani bağları yeniden sorgulamak ve kurmak elimizdedir. Küslükleri bitirmek bir zayıflık değil, aksine ruhun olgunlaşma belirtisidir.

Edebiyat Gastesi'ni Google'da tercih edilen kaynak olarak ekle.

Bunlar da İlginizi Çekebilir

Siz de yazın

E-posta adresiniz yayınlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir