Tom Hardy’nin Karizması “MobLand”ı Anlatının Merkezine Taşıyor
Guy Ritchie imzalı "MobLand" dizisinde Tom Hardy'nin canlandırdığı Harry Da Souza'nın karizması, ikinci sezondaki değişen denge ve Maeve Harrigan'ın iktidarı üzerine bir değerlendirme.
Guy Ritchie’nin erkeklik mitolojisine mesafeli bakan biri olarak, Tom Hardy’nin çekiciliğiyle girdiğim bu dünyadan bir türlü çıkamadım. “MobLand”, karizmanın anlatı üzerindeki hakimiyetine dair güçlü bir örnek sunuyor.
Harry Da Souza’yı sevmek zorunda değiliz, yine de gözlerimizi ondan alamıyoruz. Dizi hakkındaki en açık itirafım bu olabilir.
Hardy’nin varlığı anlatının merkezine öyle sağlam yerleşiyor ki karakteri sevmeseniz bile ona bakmadan edemiyorsunuz. Sessizliği, bakışları, bedeninin duruşu bir tür iktidar üretiyor ve bu iktidar çoğu sözden daha etkili.
Karizmanın İktidarı
Tom Hardy’nin canlandırdığı Harry Da Souza, az konuşan, kontrolü elinde tutan ve duygularını bastıran profesyonel bir şiddet figürü.
Onu gerçekten değerli kılan şey şiddet uygulama kapasitesi değil, şiddetin dışında da çözüm üretebilme becerisi. Kriz anlarında en kestirme yolu değil, en az hasarla sonuçlanacak yolu arayan bir adam.
Çalıştığı Harrigan ailesi ise klasik bir suç çetesinden çok daha fazlası. Kendi hiyerarşisi, miras düzeni, sadakat kuralları ve bitmeyen iktidar mücadeleleriyle bir şirket gibi işliyor. Conrad’ın (Pierce Brosnan) eski usul otoritesi, Kevin’ın hırsı, Eddie’nin savruk tavırları ve Seraphina’nın hesapları aynı makinenin dişlileri.
Harry bu makinenin hem yağcısı hem de gerektiğinde en acımasız yedek parçası. Aileye dahil ama tam anlamıyla ailenin kendisi değil. Sistemi ayakta tutarken sistem tarafından sürekli sınanan, içerideki dengeleri en iyi okuyan adam.
Bu konum onu hem vazgeçilmez hem de kırılgan kılıyor. Makineye ait olmadığı halde makinenin işlemesinden sorumlu.
Stratejinin Sonu mu?
İkinci sezonda bu denge sarsıldı. Özellikle Frankie Cooper gibi daha öngörülemez bir düşman karşısında Harry’nin eski gücü, yani çatışmayı büyütmeden çözüm üretme yeteneği tartışmalı hale geldi.
Johnny Flynn’in canlandırdığı Frankie, bu dünyanın alışık olduğu şiddet dilinden farklı bir yerde duruyor. Ağır ve hiyerarşik gangster tiplerinin aksine daha teatral, daha kaygan ve daha psikolojik bir tehdit.
Flynn karakteri neredeyse bir performans sanatçısı gibi kuruyor. Bir an kaba ve alaycı, bir an son derece soğukkanlı ve hesaplı. Bu değişkenlik Harry’nin alıştığı kontrol mekanizmalarını bozuyor.
Harry’nin gücü rakibini okuyabilmesinde, hamlelerini önceden kestirebilmesinde yatıyordu. Frankie ise okunması zor, kuralları hiçe sayan ve duygusal tetikleyicileri bilerek kullanan bir figür.
Bu kaos Harry’yi alıştığı soğukkanlı stratejinin dışına itiyor. Harry, bir baba olarak kızını koruma içgüdüsüyle hareket ederken aynı duygusal bağı rakibine karşı silah olarak kullanıyor. Bu da karakterin stratejik soğukkanlılığını sorgulatıyor. Belki Harry daha büyük, henüz görünmeyen bir plan kuruyordur. Son bölümler bunu gösterebilir.
Şimdilik görünen ise şu: yeni nesil ve yeni düşmanlar aynı anda hikâyeye girince hareket artıyor, çatışma çoğalıyor ama Harry’nin iç tutarlılığı aynı netlikte gelişmiyor. Karakter eski yöntemlerinin yetmediği bir zemine sürükleniyor ve bu durum dizinin dramatik dengesini de bozuyor.
Tahtın Arkasındaki İktidar ve Şiddetin Sınırı
Benzer bir zayıflamayı dizinin en tuhaf ve ilginç karakterlerinden Maeve Harrigan’da da görüyoruz. Helen Mirren’in canlandırdığı Maeve, bu makinenin en tehlikeli operatörü.
Erkeklerin kurduğu suç düzeninde iktidar sahibi bir kadın var. Dizinin asıl sorusu hep şuydu: Maeve bu düzeni dönüştürüyor mu, yoksa en başarılı uygulayıcısına mı dönüşüyor? Cevap net biçimde ikincisi.
Suçluluk duygusunun neredeyse hiç devreye girmediği bir karakter o. Lady Macbeth’in bile bir vicdan kırıntısı vardı; Maeve’de o kırıntı bile yok.
Gücü doğrudan ele geçirmek yerine güç akışını kontrol ediyor. Conrad’ı manipüle ediyor, Eddie’yi kendi dünya görüşüne göre şekillendiriyor. İkinci sezon ise bu potansiyeli derinleştirmek yerine Maeve’i daha çok “sorun çıkaran matriark” rolüne indirgiyor. Oysa Maeve, iktidarın biçim değiştirirken nasıl aynı kaldığını gösteren en güçlü karakterdi.
Şiddeti eleştirirken onun estetiğinden haz almak arasındaki sınır nerede başlıyor? İkinci sezonda dikkatimi çeken bir ayrıntı bu sınırı oldukça görünür kıldı. İnsan bedenine uygulanan şiddet neredeyse bütün çıplaklığıyla gösterilirken, bir köpeğin ölümü söz konusu olduğunda anlatı birdenbire hassaslaşıyor.
Harry’yi karizması yüzünden affedebiliyoruz, çünkü karizma ahlaki yargıyı askıya alıyor. Köpekte ise bunu yapamıyoruz. Bence sınır tam da burada. Etik sınırı çizen anlatının vicdanı değil, seyircinin tahammülü.
Kaynak: Birgün ·


